Severus Snape siedział na kanapie i próbował nie myśleć o niczym. Ani o swojej nudnej pracy, ani o nachalnych znajomych, ani o… byłej żonie.

Mistrz Eliksirów (wbrew temu, co postanowił) zamyślił się. Megan, piękna Megan. Jego eks-żona od siedmiu boleści.

Poznali się na jednej z dziesięciu tysięcy organizowanych co roku Konferencji Mistrzów Eliksirów, sześć lat temu. Meg była modelką, prezentującą skutki działania eliksiru metamorfozy. Parę sekund po zażyciu, jej piękne rude loki zamieniły się w brązowe, skołtunione fale. Nos wydłużył się, a zielone oczy powiększyły i stały się niebieskie. Wyglądała zupełnie inaczej. Twórca eliksiru wyjaśnił, że mikstura działa przez sześć godzin, a wygląd można zmieniać w dowolnym momencie. Wystarczy tylko pomyśleć, jak chciałoby się wyglądać.

- Niczym metamorfomag – zauważył Severus, cały czas patrząc kątem oka na kobietę zażywającą antidotum. Przez sekundę ich spojrzenia się spotkały, a potem Meg mrugnęła do niego i odwróciła głowę.

Człowiek na scenie radośnie pokiwał głową na tą uwagę i przystąpił do odczytywania listy składników oraz sposobu przyrządzania mikstury. Snape nie słuchał go, tylko cały czas obserwował modelkę. Była taka podobna do Lily… Rude loki, zielone oczy – jego ideał piękna.

Potem wszystko potoczyło się błyskawicznie. Wpadł na nią w korytarzu. Elegancko przeprosił i zaproponował kolację. Wieczór i część nocy spędzili kochając się dziko w jego pokoju. Posiłku nawet nie tknęli.

Następnego dnia znów się spotkali. I tak przez całą Konferencję. Parę dni po powrocie do Hogwartu, Severus dostał list. Megan proponowała mu kolację na Pokątnej. Zgodził się z radością, szczęśliwy, że w końcu być może ułoży sobie jakoś życie. Po śmierci Voldemorta znów został nauczycielem eliksirów w Hogwarcie, ale nie mógł sobie znaleźć miejsca. W pokoju nauczycielskim wciąż patrzyli na niego niechętnie, wspominając jego okrutny czyn względem Dumbledore’a. jedynie Minerwa traktowała go jak dawniej, a może nawet był bardziej troskliwa niż dotychczas. Tak więc Severus wieczorami zaszywał się w swoich komnatach lub przechadzał po zamku. Do czasu, gdy nie dostał tego listu. Od tamtej pory codziennie wychodził spotkać się z Megan.

Jego życie stało się ważne. Już nie chciał przestać istnieć, nie mogąc znieść oskarżycielskich spojrzeń. Teraz co rano budził się z myślą, że wieczorem znów ujrzy tą cudną kobietę, którą zesłał mu los.

Po pięciu miesiącach luźnego związku oświadczył się jej. Dwa tygodnie później wzięli ślub (o którym przez tydzień rozpisywał się Prorok Codzienny), zamieszkali w magicznej części Londynu, a Severus rzucił pracę w Hogwarcie i korzystając z fortuny po matce oraz zaoszczędzonych pensji nauczycielskich rozpoczął niezależne badania nad różnymi eliksirami.

Po trzech latach szczęśliwego życia otrzymał propozycję od św. Munga w postaci stanowiska naczelnego Mistrza Eliksirów. Po długich namowach żony przyjął ofertę i podpisał kontrakt na trzy kolejne lata. Zostało mu pół roku…

Severus wstał, podszedł do barku i nalał sobie szklaneczkę Ognistej Whiskey. Przy alkoholu zdecydowanie lepiej się wspomina. Na wszelki wypadek wziął całą butelkę, postawił ją obok siebie na stoliku i ponownie pogrążył się we wspomnieniach…

Mniej więcej półtora roku temu, Megan zaczęła tajemniczo znikać wieczorami. Tłumaczyła, że zostawała do późna w pracy, ale Severus wiedział, że kłamie. Znał właścicielkę sklepu z czarodziejską odzieżą damską, gdzie pracowała jego żona i pewnego razu zapytał, o której godzinie poprzedniego dnia zamknęła sklep. Zdziwiona kobieta odparła mu, że tak jak zwykle o dziewiętnastej. Tymczasem Megan wróciła dobrze po 23.

Severus zmienił swój wygląd za pomocą magii i pewnego dnia postanowił ją śledzić. Jakaś siła powstrzymywała go przed otwartym zapytaniem żony. Usiadł na ławce tuż przed sklepem i obserwował wejście. Po pół godzinie Megan wyszła z pawilonu i skierowała się na wschód. Snape szybko wstał i podążył za nią. Kobieta skręciła w ulicę Śmiertelnego Nokturnu i po kilkunastu krokach weszła do jakiegoś zapuszczonego baru. Severus przez szybę dostrzegł jak wita ciemnowłosego mężczyznę przy barze namiętnym pocałunkiem. Wtedy aportował się pod swój dom.

Wszedł do środka, zdjął przebranie machnięciem różdżki i upił się do nieprzytomności. W takim stanie znalazła go Megan. Około drugiej w nocy obudziła go głośnym „Enervate” i urządziła awanturę.

Gdy krzyczała coś o wierności i przyrzeczeniach,  z ust wymknęły mu się słowa, których nie chciał wypowiedzieć:

- Kochałem cię, a ty mnie zdradziłaś. Jak myślisz, dlaczego się upiłem?

Na to stwierdzenie kobieta zamilkła i odwróciła wzrok. Po chwili powiedziała, że się spakuje, a następnego dnia wyprowadzi i przyśle mu sowę z papierami rozwodowymi. Nie będąc w stanie nic powiedzieć, tylko kiwnął głową i zapatrzył w dogasający kominek.

Po dwóch dniach rozpętała się afera. Na okładce każdej gazety znalazło się ich wspólne zdjęcie przecięte błyskawicą i wielkie tytuły: „Rozwód! Czyżby zdrada?”, „Pięć lat temu ślub, teraz rozwód?”, „Kto kogo zdradził?” i tym podobne. Do jego domu przez pięć dni dobijali się reporterzy, ale nadaremno. Gdy tylko dostał pierwszego Proroka, spakował swoje rzeczy i wyniósł się do domu na Spinner’s End. Chodził do pracy, ale na szczęście personel św. Munga nie wpuszczał do środka fotoreporterów i każdy był skrupulatnie przeszukiwany pod kątem aparatów fotograficznych i tym podobnych.

Po tygodniu wszystko ucichło i Severus postanowił zrobić coś ze swoim życiem. Odnowił znajomość z Lucjuszem Malfoyem, który cudem uniknął Azkabanu. Zaczął bywać w klubach nocnych, byleby tylko zapomnieć o krwawiącym wciąż sercu. Sumiennie wykonywał swoje obowiązki względem szpitala, jednak z dnia na dzień sprawiało mu to coraz mniej przyjemności. Zatęsknił za Hogwartem.

Parę dni temu otrzymał list. Od Minerwy McGonagall. Proponowała mu powrót na stanowisko Mistrza Eliksirów. Severus niezwłocznie odpisał, że z chęcią wróci, jednak dopiero za pół roku, ponieważ nie może przerwać kontraktu. Dyrektorka Hogwartu przekazała mu, że za pół roku będzie już koniec października, ale na te dwa miesiące znajdzie zastępstwo. Podziękowała za chęci, napisała, że przekaże mu plan zajęć i od tej pory nie mieli kontaktu.

Severus przeciągnął się na kanapie i ze zdziwieniem stwierdził, że zegar wskazuje wpół do drugiej nad ranem, a butelka Ognistej jest w trzech czwartych pusta. Zdecydował się zażyć eliksir niwelujący skutki alkoholu i iść spać.